Ahmaklıktan kurtuluşun ilk koşulu, ahmak olduğu bilincinin uyanmasıdır. Seyrek gerçekleşen bir mucize...

Toplu ahmaklık ırmağı ise, şimşekler çakmayıp gökler gürlemedikçe, tekdüze akıp gidecek, ahmaklar ilelebet ahmak kalacaktır...

Düşünce özgürlüğünü, dilediğine inanma özgürlüğü ile sınırlı tanımlamak fahiş bir aldatmacadır... Özgür insan, düşünce üretebilen ve yayma özgürlüğünden yoksun olmayan insandır.

Kafasında yepyeni bir düşünce oluşturan birey, tartışılması gereken yeni bir seçenek sunan tek kişilik azınlık konumundadır. Korunması gereken toplumsal bir umuttur. Toplumculuğun yolu, dolayısıyla, bireycilikten geçer.

Demokrasiyi "çoğunluğun istekleri yönünde yönetim" olarak anlamak yada sunmak en büyük aldanma ve aldatmacadır...

Böyle bir görüş, kaçınılmaz bir yazgıyla, tutuculuğa ve faşizme giden yoldur. Demokrasi, azınlığın da bir gün çoğunluk olabilmek için, görüşlerini özgürce oluşturup savunabildiği genel hoşgörü ortamı olarak anlaşılmalıdır.

Korkak insan, sorgulamak ve değişmek yürekliliğini gösteremeyen insandır.

Kültürler, gardiyanları bulunmayan birer hapishanedir. Kültürlenen kişi, koşullanmış düşünce ve duygularının hükümlülüğünde yaşar.

Değişen insanı sapkınlıkla suçlar, yada sonunda gerçekleri gördüğü savıyla kutlarız. Her iki yaklaşım da, kendisini evrenin odağı sanan, değişmenin devingen doğasını anlamaktan uzak birer tutuculuk örneğidir.

Bugünün devrimcisi, yarının düzencisi! İşte çoğunun acı döngüsü.

Dünkü benliğimizle bugünün dünyasına belki direnebiliriz, ama uyarlanamayız.

Öteki biyolojik türlerin edilgen uyumculan olduğu bir evrende, insan kendi varsayımlarım deneyerek oluşturduğu bir dünyanın devingenliğini — ve sorumluluğunu — yaşıyor.

Evrenin Anayasası değişme üzerine kuruludur. Zaman, varoluş ve evrim arasındaki akışkan ve sürekli bütünleşme ne bugün ne yarın durdurulabilir.

Sürekli değişme, sürekli düzendir.

Yasalar başkaları içindir.

Tam bilinç, tüm kuralların sorgulanmasıdır.

Yan cahiller "Herşey görelidir" demeyi huy edinmişlerdir. Bilgeliğin ilk aşaması, tarihin de göreli olduğu bilincinin uyanmasıdır ve bilge kişi, göreli olmayan göreliğin peşindedir.

Kendinizi anlamak için zaman boyutunda gereksinim duyacağınız, sizi değişik yönlerinizle yansıtan aynalar sayı ve nitelikçe sonsuzdur. Bu devingen bir görüntüdür.

Bilimin şimdilik görebildiği son sınır olan yirmi milyar yıldan bu yana evrende hiçbirşey göklerden zembille inmedi, nede zembille göklere çekiliyor.

Değişme, yoluna çıkan herşeyi yutarak beslenen, durdurulması olanaksız bir süreçtir. Onu bir canavar olarak görüp görmemek, sizi özümlemesine ne ölçüde izin verip vermeyeceğinize bağlı.

Şimdi birileri çıkıp sözlerimdeki çelişkilerden dem vuracaklardır. Oysa, çelişkilerdeki bütünlüğü göremeyenler, insan gerçeğinden söz etmesin. Kültürü kültür kılan, yapısındaki çoğulcu diyalektiktir.

Başkalarının onay ve beğenisine gereksinim duymak, ahmaklık yoludur...

Bilinç uyanır, çevremizdeki tüm sorunların, örgütlenmiş ahmaklık ürünleri olduğunu görür...